A Ortigueira, outra vez

Ai, que cansanzo. Non, señora, non desaparecín nin fiquei devorado polas ondas (polo menos ata o de agora). Pero é que estes días foron moi intensos do noso Señor, ata o punto de non mirar o correo nin o blog en días e nin lembrarme, mire vostede. Dende o venres pola tarde e ata onte mesmo, quen lles fala estivo en Ortigueira. Sempre me pregunto por que vou, o malo é que sempre o fago cando estou alí. As aglomeracións rematan por aburrirme e rebéntame (moito) que nun festival que lle chaman do Mundo Celta cada vez haxa máis bakaladeros (e derivados) deses, carpas tecno e xente que substitúe o licor-café e derivados por merda química. Malia todo, hai que dicir que ese sitio segue tendo un non-sei-que. Este ano faltoume gozar dalgún concerto máis, pero élles o que ten a vida do bolseiro ou cuase-traballador, hai que ir cando se pode e marchar cando se debe. Vou durmir.

(A foto é de Vieiros)

chuzame