Medianeras

O martes saín antes do que pensaba de traballar e decidín subir correndo ao centro para poder chegar a ver as curtas de ficción do Curtocircuito. De paso comprobei que este festival existe... explícome: pásame normalmente. Cando certos acontecementos ocupan un lugar na miña mente a xeito de roldas de prensa que anuncian tal ou cal acto, festival, concerto ou chámalle-equis, deixan de existir para o (meu) mundo do real. E cando comprobo que existen fóra da noticia mesma, pásame algo semellante a... non sei, ir de cañas con Doraemon ou atopar a Xabarín tomando o café. Xúntanse realidade e o que aparece nos medios, que non ten por que coincidir (por certo, non me dirán vostedes que non estaría ben o de tomar as cañas don Doraemon).
En fin, o conto. Unha das curtas que máis me gustou foi Medianeras, do arxentino Gustavo Taretto (o nome do director acabo de miralo en Interné), que xa gañou o premio do público do festival (isto tamén o atopei en Interné agora, hai que ser sinceros). Conta a historia dun mozo (Martín) e dunha moza (Mariana), deseñador de webs e artista plástica, que viven en sellos micro-apartamentos, moi habituais, polo visto, en Bos Aires. Estas vivendas non teñen, en moitas ocasións, apenas luz natural, e os seus inquilinos abren de xeito ilegal pequenas fiestras nas paredes.
Estes dous rapaces están basicamente sós. Desenganos sentimentais e demais familia fixeron o posíbel para deixalos así. A graza da curta comeza cando a vida de ambos comeza a cruzarse, na rúa, nas cabinas telefónicas... sen que cheguen a coñecerse. Mesmo coinciden nun chat, pero Dios que cando dá non é nada cocho, dálle máis emoción á cousa facendo que marche a luz no momento en que el lle vai dar o seu teléfono a ela para que o esperte ao día seguinte. Atópanse mercando candeas e deducimos que se recoñecen, pero apenas falan. Ela está obsesionada coa páxina dun libro de Onde está Wally? que non dá resolto.

A curta remata (síntoo, vóuvola destripar, podes parar de ler agora) cando ela ve na rúa dende a súa fiestriña ao mozo en cuestión, cun xersei branco de liñas vermellas. Non é boísimo?

chuzame