Convalecencia, capítulo 9: encarreirado

Toda convalecencia é un camiño que hai que percorrer. Hoxe dei un pasiño máis e mesmo imprimin un pouco máis de velocidade ao camiño en cuestión: xa podo conducir! e é que despois de semana e pico avanzando paseniño paseniño (coma o tren aquel que ía pola beira do Miño ao que hai quen se ten referido en diversas ocasións), poder pasar dos cincuenta por hora sen os tiróns de grapas regulamentarios é pouco menos ca un luxo. Iso si, a medida que os remaches van deixando de dar a lata, os danos colaterais da depilación a macheta fanse máis virulentos; queridos nenos: se algún día vos van depilar do xeito en que mo fixeron a min, non vos deixedes, logo pica moito. E así seguimos... avanzando un pouquiño máis rápido e, ao tempo, facendo acopio de comprensión e man esquerda para, máis cedo que tarde, ter algunha conversa familiar que deixe claro que nin volvo ter 5 aniños nin estou morrendo, pero iso xa é outro cantar.

Nota ao pé: que me din do concurso e a letra, ou da letra do concurso?

Nota metálica: xa teño data e hora de desgrapado. Se todo vai segundo o previsto e con permiso da autoridade, o luns á tarde. Contareilles.

chuzame