Hoxe, cinco meses despois, fun cortar o pelo. Todo parece indicar que non sairán ricitos bisbaleros pero, malia todo... nunca imaxinei que me faría tanta ilusión poder ser cliente dunha perruquería.

chuzame

Compartía uns grelos con chourizo, unhas croquetas, queixo de tetilla e unha ensalada con nome de blog nun clásico local de Compostela cando os meus compañeiros de mesa e mais eu comezamos a falar... da crise. En síntese: a folga do transporte, o mar e, en pouco tempo, os labregos, é só o comezo da crise do sistema, provocada polo espectacular encarecemento do petróleo. Un crack, a creba total do noso modo de vida, a fuxida das cidades e a volta ás pequenas comunidades baseadas na agricultura de subsistencia. Catastrofismo? Botáronnos algo na masa das croquetas? En todo caso... imaxínano? E, o máis importante... Murcia e La Rioja... existen?

chuzame

Camiñaba eu pola Rúa Ourense, en Lugo, tamén coñecida popularmente como Callorense, cando atopei un home que fedellaba nos baixos do seu coche. No interior do vehículo, unha muller remexía papeis, aparentemente dunha aseguradora. Ao chegar á súa altura, prodúcese o seguinte diálogo:

Home mecánico: Chaval, oístes, ¿cómo se llama esta calle?

Eu: Rúa Ourense.

Home mecánico: (á muller) apunta ahí, calle Rúaourense.

Sigo camiñando, máis convencido, se cabe, de que o castrapo ou bilingüeharmónico é un ente con vida de seu. E o día que se enfade, vainos comer a todos, avisado quedas.

chuzame

Logo de pasar polo taller e chegar á meta, hai que seguir pasando as correspondentes inspeccións técnicas. Logo de moder as unllas ata a metade dos dedos, podo dicir que a primeira xa vai alá, e pasada con nota. E estou de tan bo humor...

chuzame

Ás veces aproveitamos o día de Aninovo para poñer un punto e seguido -ou un punto e á parte- na nosa andaina. Eu hoxe non me propuxen comezar a ir ao ximnasio (aínda que non me viría mal), desenfurruxir o meu inglés (cousa que tamén sería beneficiosa) ou adelgazar. Pero tamén é verdade que os 22 marcharon ás dez da mañá e non van volver máis. Non vou dicir que-vaia-Dios-con-eles, pero o certo é que, aínda que non volvan, tampouco pasa nada. Benvidos os 23 e, con permiso de Serrat...

Este pode ser un gran ano, duro con el

Nota ao pé: ollo, reflexións que só se poden atopar en Compostela.

chuzame

Aínda sen saber cal das dúas é a boa, deixo aquí unha de cal e outra de area. A primeira, un exercicio de autotortura, probabelmente necesario (teoría do rebote técnico, tocar fondo para poder subir ata aboiar), e cruelmente certeiro -especialmente no retrouso- da foto fixa de hai apenas uns minutos, nesta tarde de primavera noxentamente fría e chuviosa. A segunda, de momento é un acto de fe, mais agardo que sexa tamén unha visión do futuro a curto-medio prazo. Disque temos moi pouco tempo para gastalo en chorar. Aínda que custe -moito-.

chuzame

Era noite pecha cando as nubes comezaron a chorar. E as rúas están inmensamente molladas, máis que nunca na vida.

chuzame

Nos últimos tempos foron sabendo, dun xeito máis ou menos críptico, os meus avatares, evolucións e dificultades coa especie médica. O pasado luns cheguei, case dous meses antes do horario previsto pola organización, á meta. E fíxeno coa máis inmensa das felicidades, con menos pelo na cabeza (que xa comeza a medrar) con algún que outro produto tóxico no meu torrente sanguíneo pero sen a máis mínima impureza interior, desas que fan moito dano.

Pasan así dous meses e dezasete días des que todo isto comezara con aquilo das grampas e continuara coa toxicidade e os seus efectos secundarios, aos que me vin referindo nos últimos tempos. Pasa algún tempo máis dende o momento no que entrei na consulta do médico cun problema menor, diagnosticado por alguén con bastantes poucas luces, e saín cun bastante máis grande, deses que asustan de verdade e que, non collidos a tempo, poden facer moito, moito dano. Pero a cousa encarreirouse dende o primeiro día, o resultado do paso polo quirófano foi excelente e a evolución, inmellorábel. O tratamento posterior, deses que asusta dende o nome, respectoume en gran medida e agora, case tres meses despois, pódese dicir que estou curado e chega o momento de tirar conclusións. Esas conclusións son as que, dende hai un par de días, tento sintetizar e plasmalas aquí, para compartilas con vós e de paso sacalas fóra dos miolos.

Non me deterei aquí en todo o que me pasou pola cabeza neste tempo, que é moito, pero si deixarei algúns trazos que contribuiron a pintar o cadro do meu paso polo edificio acristalado, da miña recuperación e tamén dos meus bos ánimos. Foi un cadro pintado grazas a uns profesionais excelentes, que fan que quite o sombreiro diante da nosa sanidade pública, e que non teña máis que palabras de agradecemento dende o primeiro médico ao último celador. Se algúns calificativo merecen, ademais do de "profesionais" é o de "humanos", que é o mellor que pode ser alguén que ten que compartir e tentar solucionar un dos momentos máis duros da vida dunha persoa. A outra metade do cadro, a que non se solucionaba con cirurxía nin medicamentos, tamén estivo sobradamente atendida, tanto pola familia xenética como pola outra, a que forman todos os que pasaron a carón do meu sofá, do corredor hospitalario, da mesa do bar ou das rúas pola que dei paseos. Os lotes de películas, os xogos de mesa, as revistas, os xornais, os detalliños e, sobre todo, o voso agarimo fixo que isto fose un tránsito moito máis doado. Non vou poñer as ligazóns, que non todos tedes casa internáutica, pero penso que tampouco fai moita falta, que a ligazón xa está feita dende hai tempo. Simplemente as máis inmensas grazas, a todos e a cada un [espero poder dárvolas, polo menos á maioría, co arrecendo do licor café como fondo da escena].

Só me resta unha reflexión: no ano 2008 cada vez hai máis posibilidades de superar esa á que os xornalistas lle chamamos "unha grave enfermidade". O cancro xa se cura, por desgraza non todos, pero, por sorte, moitos si. Saúde para todos.

Nota: grazas aos autores dos dous comentarios que Blogaliza papou sen explicación.

chuzame

Logo do g-debate de onte, despois de saber que o rigor non se merca en mercerías, que se a nena de Rajoy vivise en Galiza tería asistencia bucodental de balde, que temos que ter máis peso en Madrid ou que o Plan Galicia vai resucitar de entre os mortos... tocou votar. Se aceptamos como válido que o día das eleccións é a festa da democracia, poderiamos afirmar que, o voto por correo é a mesma festa, pero máis cutre... algo así coma se o 9 de marzo tocase a París de Noia e na oficina de Correos, como moito houbese un paisano cun organillo. Pero en fin, dado que a semana que vén vou estar secuestrado e a xornada en cuestión estarei recuperándome do secuestro... votado queda.

Nota mental: observen na imaxe cantas opcións hai na provincia de Lugo se se lle quere votar a un partido facha/freak, para que vexan.

chuzame

O corpo humano évos o ordenador co Windows máis enrevesado, ou o trebello que máis parafusos pode variar de posición. Como ben sabedes os máis dos que pasades por aquí, veño de estar uns días no edificio acristalado, na primeira quenda de por-se-acaso. Andaba eu a fin de semana inmerso nos -escasos- efectos secundarios, unha ida de pinza e unhas gañas de facer nada aquí, un pitido nos ouvidos alá, unha revolución estomacal sen demasiada importancia acolá... cando comezou o verdadeiro espectáculo. Pasaban pouco máis alá das nove da noite do domingo cando quen lles fala comezou a sentir unha leve tensión na parte posterior da cabeza... leve tensión que derivou en pequeno tirón... logo nun tirón máis forte... e que ía aumentando ata obligarme a estar coa cabeza alta coma os lexionarios cando lles pasa a cabra por diante...

Así as cousas, e diante do desconcerto xeralizado e o acongoje persoal e familiar reinante, o meu utilitario tornou en vehículo do 061 e ala, para a Choupana outra vez... nesa altura, as cellas chegábanme ao ceo aproximadamente (ríase vostede da campaña de ZP^^). Logo... paso polos corredores de urxencias a douscentos por hora, xuramentos diversos (meus), analítica e, por fin... a causa... un protector estomacal, o ata o momento considerado inofensivo Primperán (concretamente, a súa variante culta, a metroproclamida) estábame pegando a peor das malleiras! Antídoto en vea... e ata o médico rindo en quince minutos de reloxo. Seica lle chaman transtorno extrapiramidal e/ou distonía muscular. Total, unhas risas (agora).

chuzame