'Cousas da casa' Category

Limpo e na meta

Marzo 19th, 2008 Marzo 19th, 2008
Posted in Cousas da casa
19 Comments »

Nos últimos tempos foron sabendo, dun xeito máis ou menos críptico, os meus avatares, evolucións e dificultades coa especie médica. O pasado luns cheguei, case dous meses antes do horario previsto pola organización, á meta. E fíxeno coa máis inmensa das felicidades, con menos pelo na cabeza (que xa comeza a medrar) con algún que outro produto tóxico no meu torrente sanguíneo pero sen a máis mínima impureza interior, desas que fan moito dano.

Pasan así dous meses e dezasete días des que todo isto comezara con aquilo das grampas e continuara coa toxicidade e os seus efectos secundarios, aos que me vin referindo nos últimos tempos. Pasa algún tempo máis dende o momento no que entrei na consulta do médico cun problema menor, diagnosticado por alguén con bastantes poucas luces, e saín cun bastante máis grande, deses que asustan de verdade e que, non collidos a tempo, poden facer moito, moito dano. Pero a cousa encarreirouse dende o primeiro día, o resultado do paso polo quirófano foi excelente e a evolución, inmellorábel. O tratamento posterior, deses que asusta dende o nome, respectoume en gran medida e agora, case tres meses despois, pódese dicir que estou curado e chega o momento de tirar conclusións. Esas conclusións son as que, dende hai un par de días, tento sintetizar e plasmalas aquí, para compartilas con vós e de paso sacalas fóra dos miolos.

Non me deterei aquí en todo o que me pasou pola cabeza neste tempo, que é moito, pero si deixarei algúns trazos que contribuiron a pintar o cadro do meu paso polo edificio acristalado, da miña recuperación e tamén dos meus bos ánimos. Foi un cadro pintado grazas a uns profesionais excelentes, que fan que quite o sombreiro diante da nosa sanidade pública, e que non teña máis que palabras de agradecemento dende o primeiro médico ao último celador. Se algúns calificativo merecen, ademais do de “profesionais” é o de “humanos“, que é o mellor que pode ser alguén que ten que compartir e tentar solucionar un dos momentos máis duros da vida dunha persoa. A outra metade do cadro, a que non se solucionaba con cirurxía nin medicamentos, tamén estivo sobradamente atendida, tanto pola familia xenética como pola outra, a que forman todos os que pasaron a carón do meu sofá, do corredor hospitalario, da mesa do bar ou das rúas pola que dei paseos. Os lotes de películas, os xogos de mesa, as revistas, os xornais, os detalliños e, sobre todo, o voso agarimo fixo que isto fose un tránsito moito máis doado. Non vou poñer as ligazóns, que non todos tedes casa internáutica, pero penso que tampouco fai moita falta, que a ligazón xa está feita dende hai tempo. Simplemente as máis inmensas grazas, a todos e a cada un [espero poder dárvolas, polo menos á maioría, co arrecendo do licor café como fondo da escena].

Só me resta unha reflexión: no ano 2008 cada vez hai máis posibilidades de superar esa á que os xornalistas lle chamamos “unha grave enfermidade”. O cancro xa se cura, por desgraza non todos, pero, por sorte, moitos si. Saúde para todos.

Nota: grazas aos autores dos dous comentarios que Blogaliza papou sen explicación.

Que vote, que vote

Febreiro 28th, 2008 Febreiro 28th, 2008
Posted in Cousas da casa, Divagacións, País
9 Comments »

Logo do g-debate de onte, despois de saber que o rigor non se merca en mercerías, que se a nena de Rajoy vivise en Galiza tería asistencia bucodental de balde, que temos que ter máis peso en Madrid ou que o Plan Galicia vai resucitar de entre os mortos… tocou votar. Se aceptamos como válido que o día das eleccións é a festa da democracia, poderiamos afirmar que, o voto por correo é a mesma festa, pero máis cutre… algo así coma se o 9 de marzo tocase a París de Noia e na oficina de Correos, como moito houbese un paisano cun organillo. Pero en fin, dado que a semana que vén vou estar secuestrado e a xornada en cuestión estarei recuperándome do secuestro… votado queda.

Nota mental: observen na imaxe cantas opcións hai na provincia de Lugo se se lle quere votar a un partido facha/freak, para que vexan.

Distonía

Febreiro 19th, 2008 Febreiro 19th, 2008
Posted in Cousas da casa
14 Comments »

O corpo humano évos o ordenador co Windows máis enrevesado, ou o trebello que máis parafusos pode variar de posición. Como ben sabedes os máis dos que pasades por aquí, veño de estar uns días no edificio acristalado, na primeira quenda de por-se-acaso. Andaba eu a fin de semana inmerso nos -escasos- efectos secundarios, unha ida de pinza e unhas gañas de facer nada aquí, un pitido nos ouvidos alá, unha revolución estomacal sen demasiada importancia acolá… cando comezou o verdadeiro espectáculo. Pasaban pouco máis alá das nove da noite do domingo cando quen lles fala comezou a sentir unha leve tensión na parte posterior da cabeza… leve tensión que derivou en pequeno tirón… logo nun tirón máis forte… e que ía aumentando ata obligarme a estar coa cabeza alta coma os lexionarios cando lles pasa a cabra por diante…

Así as cousas, e diante do desconcerto xeralizado e o acongoje persoal e familiar reinante, o meu utilitario tornou en vehículo do 061 e ala, para a Choupana outra vez… nesa altura, as cellas chegábanme ao ceo aproximadamente (ríase vostede da campaña de ZP^^). Logo… paso polos corredores de urxencias a douscentos por hora, xuramentos diversos (meus), analítica e, por fin… a causa… un protector estomacal, o ata o momento considerado inofensivo Primperán (concretamente, a súa variante culta, a metroproclamida) estábame pegando a peor das malleiras! Antídoto en vea… e ata o médico rindo en quince minutos de reloxo. Seica lle chaman transtorno extrapiramidal e/ou distonía muscular. Total, unhas risas (agora).

Corredores e saliñas

Febreiro 13th, 2008 Febreiro 13th, 2008
Posted in Cousas da casa
5 Comments »

O corredor e a saliña. Cando nun ingreso hospitalario tes a posibilidade de pasar no cuarto bicompartido o menor tempo posíbel, os corredores son os teus mellores aliados e, neste caso concreto, a “saliña de estar” tamén cumpre a súa boa función. Non sei cantos quilómetros percorrería hoxe co meu amigo de rodas, primeiro só, enchufado ao mp3, e logo coa compaña materna… Polo demais, sigo resistindo ao endroghamento, e os míticos efectos secundarios non fixeron, polo momento, acto de presenza, cousa que se agradece, e moito. Bebiches? Mexaches? Canto? Pon o termómetro! Imos mirar esa tensión… Son frases que se repiten ou alternan co piii do meu amigo con rodas, que, para que o saiban, ten o inquietante nome de bomba de infusión.

O último tramo do serán transcurriu moito máis rápido… polos corredores do CHUS apareceu unha manifestación… houbo quen me proporcionou xogos célticosoutras trouxeron películas, humor patrio… e, sobretodo, todos trouxeron a compaña que se agradece inmensamente. Tamén as chamadas, que aínda se valoran máis cando quen chama tamén ten as súas cousas. Dende a casa acristalada onde curan e aburren, despídome ata o vindeiro parte.

A rumba do hospital

Febreiro 12th, 2008 Febreiro 12th, 2008
Posted in Cousas da casa
2 Comments »

Dende a parte máis alta do CHUS pódese ver Santiago case enteiro, dicíao onte e hoxe achego proba documental. Dende as infames torres de Salgueiriños ata as da catedral, pasando polos aceiros en plena soldaduda da Cidade da Cultura. Entre esta fiestra, a salita-de-estar e mais o outro lado do meu corredor van pasando as horas… a rumba do hospital, corredor para aquí, corredor para alá. O certo é que o meu camiño cara a converterme nun toxic man non está a ser, polo momento, demasiado dificultoso. O conglomerado de pastillas (omeprazoles, lorazepanes e outras que non lembro) para que o meu estómago aguante o tirón fai, de momento, o efecto desexado (non saben estes con quen tratan, tamén é verdade… que diría o castizo, “en peores plazas hemos toreao”, no que a asuntos gástricos se refire) e deambulo con soltura co meu amiguiño ao carón.

Como andas de ánimo? Pregúntanme. Pois deixando á marxe o feito de ter que estar aínda tres días máis (sen ter en conta as visitas posteriores, etc. etc.) aquí metido, polo demais, non me podo queixar. Os efectos secundarios eses apenas tiveron valor para manifestarse, e agardo que siga sendo así… ademais, este retiro tóxico-espiritual está servindo para chantarlle o dente a algúns libros que tiña por aí esquecidos, xunto á correspondente prensa diaria. Non lles negarei que teño gañas de que chegen os derradeiros días de abril nin que este sitio non é o máis recomendábel para pasardes unhas vacacións… pero mentres e non… a cousa marcha e aquí estamos, corredor para aquí, corredor para alá, a xente é simpática… e se é acompañado, coma sempre, moitísimo mellor. Mañá máis.

Live from the CHUS

Febreiro 11th, 2008 Febreiro 11th, 2008
Posted in Cousas da casa
4 Comments »

Pois si, señoras e señores, retransmitimos en directo dende o edificio que poden ver sobre estas liñas. O luns foi a vencida, e logo dunha toma de mostrar no pueblo ese no que non lles gusta o monte Gaiás, vinme instalar aquí. Primeiro, o pinchazo de rigor… a ver se che doe… e esas cousas… e logo, a dopaxe, que para iso estamos aquí. Por obra e graza da tecnoloxía poderei -polo menos mentres me dure o saldo- irlles contando as miñas andanzas, se é que son dignas de contar (o meu espazo vital redúcese a un cuarto (bicompartido), un corredor e unha salita con cadros impresionistas). O primeiro asalto cos tóxicos vouno levando, apenas unha sensación rara no estómago, moito inferior, para que se fagan unha idea, á que provoca certo líquido espirituoso unhas horas despois de ser consumido. Iso si, dende aquí arriba domino a City enteira, do Gaiás ao Pedroso, pasando pola Catedral, as moles de Salgueiriños ou o pico Sacro (mañá póñolles unha afoto)… serán, durante os vindeiros cinco días, o pano de fondo dos meus paseos agarrado ao que xa é un amigo máis, e mesmo unha extensión do meu brazo esquerdo.

Así as cousas, mentres estiven só fun levando a tarde entre libros, músicas e demais… logo, non faltaron as visitas, primeiro individuais e logo en manifestación. Xa sabedes que se agradecen, e moito. Agora, nun pouquiño tocará durmir… que nestes sitios, por moi amábeis que sexan (que o son), seica lles pagan por molestar a partir das sete da mañá. Haberá novo parte cando sexa necesario :).

Convalecencia, capítulo 11: dopaxe

Xaneiro 30th, 2008 Xaneiro 30th, 2008
Posted in Cousas da casa
24 Comments »

Seguimos avanzando, literal e simbolicamente. As dificultades dos anteriores dez capítulos desta novela están practicamente superadas, xa sei andar, xa sei conducir, xa sei mesmo saltar, así que no que a psicomotricidade se refire, xa estou recuperado. Polo demais, a cousa tamén avanza. Logo de pasar por un túnel de luciñas cun líquido que provoca calor polas veas, xa sei que interiormente estou limpo e non teño máis defectos ca os estruturais, os de nacemento, os mentais e os provocados polos vicios… así que só resta un chute de “por se acaso. Así as cousas, ao camiño réstanlle catro tiradas de cinco días no edificio acristalado separadas por un mes entre elas. A primeira comezará, o máis seguro, mañá, como moi cedo, o luns o luns día 11.Logo, segundo o horario previsto pola organización… chegaremos a finais de maio e, un malestar xeral e algúns mareíños despois, o que agora é unha lata pasará a ser unha batalliña para lle contar aos netos. Seguiremos informando.

Convalecencia, capítulo 10: desgrapado

Xaneiro 14th, 2008 Xaneiro 14th, 2008
Posted in Cousas da casa
6 Comments »

Hai aproximadamente unha hora, un simpático homiño tendeume nunha camilla padiola, ao carón dunha fiestra con vistas á Cidade da Cultura. Quitou dúas gasas esterilizadas dun armariño. Doutro armariño quitou unhas tesoiras, tamén esterilizadas.

-Vaime doer moito?

-Xa mo dirás, non mires.

-Xa che quitei a primeira.

Volvo mirar… dúas, tres, catro… e así ata dezaseis. Indoloro.

-Vouche poñer unha gasa, por quedar ben contigo, máis que nada. Por certo, vexo aquí que te está atendendo o mellor médico do CHUS. Leva estes apósitos (gran palabra), que a nosa compañía é rica e así non os tes que mercar. Ala, a facer vida normal.

Así foi a cousa, máis ou menos, xa percorremos unha tirada máis. O mércores, temos un porto de montaña que decidirá se nos diriximos ao sprint final ou aínda quedan un par de metas volantes. Seguiremos informando, que o merecedes logo do ben que me tratastes estes días.

Convalecencia, capítulo 9: encarreirado

Xaneiro 12th, 2008 Xaneiro 12th, 2008
Posted in Cousas da casa
2 Comments »

Toda convalecencia é un camiño que hai que percorrer. Hoxe dei un pasiño máis e mesmo imprimin un pouco máis de velocidade ao camiño en cuestión: xa podo conducir! e é que despois de semana e pico avanzando paseniño paseniño (coma o tren aquel que ía pola beira do Miño ao que hai quen se ten referido en diversas ocasións), poder pasar dos cincuenta por hora sen os tiróns de grapas regulamentarios é pouco menos ca un luxo. Iso si, a medida que os remaches van deixando de dar a lata, os danos colaterais da depilación a macheta fanse máis virulentos; queridos nenos: se algún día vos van depilar do xeito en que mo fixeron a min, non vos deixedes, logo pica moito. E así seguimos… avanzando un pouquiño máis rápido e, ao tempo, facendo acopio de comprensión e man esquerda para, máis cedo que tarde, ter algunha conversa familiar que deixe claro que nin volvo ter 5 aniños nin estou morrendo, pero iso xa é outro cantar.

Nota ao pé: que me din do concurso e a letra, ou da letra do concurso?

Nota metálica: xa teño data e hora de desgrapado. Se todo vai segundo o previsto e con permiso da autoridade, o luns á tarde. Contareilles.

Convalecencia, capítulo 8: eloxio do peón

Xaneiro 11th, 2008 Xaneiro 11th, 2008
Posted in Cousas da casa
1 Comment »

sinal_pasocebra.gif

O de hoxe foi un día de dicir algo así como “mira ti como estaba hai unha semana e mira como estou agora“. E é que hai hoxe sete días o simple feito de me erguer da cama provocaba en min os efectos do mellor (ou peor) psicotrópico e os remaches, tirando cada un para o seu lado, case humedecían os meus ollos e non da emoción, precisamente. A tal hora a cousa cambiou, pero aínda queda un treitiño por mellorar, a saber: hoxe, para o meu paseíño de rigor -baixo a chuvia- puiden apretar un pouco máis o cinto sen que me doese, e a velocidade aumentou un pouco máis -comparado co de hai unha semana, case corrín-. Cada vez teño máis gañas de que chegue o desgrapamento e poderme botar a andar, mesmo a correr baixo a chuvia, se é preciso. Nunca tiven tanta gaña de ser peón -e, a ser posíbel, peón despreocupado, que iso quererá dicir que todo marcha como debe-.

Nota ao pé: ademais de pola compaña, a tarde transcurriu máis amena grazas á (re) aparición na miña vida dun novo vicio: o emulador da Megadrive ou, o que é o mesmo, o regreso dos xogos cos que me enviciaba cando tiña dez anos. Será que nesta casa empeza a faltar o osíxeno?