Escoitamos falar del durante meses, pero en apenas dez días será xa unha realidade. As tarifas do tan traído e levado canon dixital xa foron publicadas no BOE e, en consecuencia, dende o 1 de xullo, mercar un mp3 custará 3'15 euros máis, teremos que pagar ata 15 euros a maiores ao adquirirmos unha impresora multifunción, ou desembolsaremos 12 euros sobre o prezo cando queiramos un disco duro externo.

Chega así aos nosos petos a guerra preventiva contra ese mal do século XXI e do que, non se equivoquen, non son culpábeis o Goberno nin as entidades recadadoras dos dereitos de autor, senón escuros personaxes que, envoltos en torres infindas de tostadoras de cd's, fan botar fume os seus routers para matar a cultura. Neste escenario, resulta comprensíbel que vostede e mais eu teñamos que financiar cos nosos impostos a actividade privada de certos elementos, e que esa gravame pese sobre as copias, de por exemplo, as fotos das vacacións, os traballos da carreira, os arquivos de audio dunha reportaxe elaborada por min mesmo ou sobre o deseño que encabeza estas liñas, se me dá por gardalo nun pendrive. Disque Todoscontraelcanon vai promover unha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) contra este trabuco -encántame o termo-. Haberá que ver a actitude de todos e cada un, se a cousa prospera. Especialmente dos que se sumaron ao movemento contra o canon dun xeito, como mínimo... sospeitosamente oportunista. Eu, de momento... voume cabrear un pouco e pegar isto na barra lateral do blog. Como din os vellos... se foran cavar...

chuzame

Compartía uns grelos con chourizo, unhas croquetas, queixo de tetilla e unha ensalada con nome de blog nun clásico local de Compostela cando os meus compañeiros de mesa e mais eu comezamos a falar... da crise. En síntese: a folga do transporte, o mar e, en pouco tempo, os labregos, é só o comezo da crise do sistema, provocada polo espectacular encarecemento do petróleo. Un crack, a creba total do noso modo de vida, a fuxida das cidades e a volta ás pequenas comunidades baseadas na agricultura de subsistencia. Catastrofismo? Botáronnos algo na masa das croquetas? En todo caso... imaxínano? E, o máis importante... Murcia e La Rioja... existen?

chuzame

Como bo lugués emigrado, teño o costume/vicio de botarlle un ollo a El Progreso practicamente a diario. Ao facelo na súa web, leo o xornal cun día de atraso e hoxe atopei o titular que poden ler sobre estas liñas. Resulta que os veciños das rúas que colindan co Parque Rosalía de Castro, ou o que é o mesmo, co recinto feiral do San Froilán, están dispostos a chegar aos tribunais para que as barracas marchen para outro punto da cidade, lonxe do centro. Tradución: un grupo de xente de-Lugo-de-toda-la-vida está disposta a matar as festas da cidade porque non son quen de aturar algo menos de dez días de ruído nocturno e de non poder chegar co coche á porta da casa. Agardemos que o Concello de Lugo teña a valentía suficiente como facer ouvidos xordos á reivindicación en cuestión -xa ten feito o propio cou outras bastante máis xustas na mesma zona, por outra banda- e non lles dea máis valor por-ser-ellos-quien-son. Máis información no exemplar de El Progreso do 22 de maio.

chuzame

Ademais de todo o de sempre, do poeta do Día, de na Galiza en galego e do moi honroso resultado da manifestación convocada pol'A Mesa, hai certas frases, diálogos ou situacións das últimas horas que merecen ser escritas por alguén, co obxectivo de que perduren alén da miña -hoxe- precaria memoria, por mor da escaseza de horas durmidas. A saber:

-Un libro de Marta nunha carpa instalada na Praza do Toural para vender libros galegos.

-A toalha de mesa, por riba d'A Mesa.

-Aquí estamos, ao pé do Callón.

-Un paraugas de PG, que non do PG, na man dunha conselleira (favorita) manifestante.

-Que queiran, que non, Mourente a Eurovisión.

E, por último, o seguinte diálogo escoitado a pé de rúa...

Señora 1 (saíndo do portal): Ola, (nome).

Señora 2 (pasando pola rúa): Que, como vai ese home?

Señora 1: igual, segue mal, segue mal.

Señora 2 (con ton case de reproche): ti tamén, que mala sorte tuveches (sic) na vida, cando non é o marido, é o xenro, é que tu tamén... (inaudíbel).

Foto: Vieiros

chuzame

Os defensores a ultranza da propiedade intelectual continúan lanzando enxeñosas propostas para rematar con esa pandilla de criminais que sodes, si, ti que estás lendo tamén, aqueles que abrides un programa de intercambio de arquivos para descargar música. Ademais de que, obviamente o neno Xesús xa non vos quere, segundo os Productores de Música de España (Promusicae) estades cometendo un delicto e o único que se vos ocurre pensar é isto: es ilegal, ¿y qué?. Así que, nun alarde de creatividade, propoñen que se lles "corte" a conexión a Internet a todos aqueles que cometan o crime coma o que vós cometedes, animaliños. Eu, dende esta humilde tribuna, e seguindo a filosofía dos defensores dos dereitos de autor, reclamo o seguinte para a miña persoa: que se me pague no que me queda de vida por cada noticia que escriba, mesmo cando alguén a lembre ou escoite as palabras do seu protagonista. E a quen non o faga, non se lle permitirá, por exemplo, que entren na súa casa as ondas hertzianas de radio e televisión, para que se fastidie.

Actualización vía Encompostela (que agora é Enmexico): visiten a EXGAE

chuzame

Hai 34 anos, os militares puxeron fin á ditadura que afogaba Portugal. Esta semana, ao escoitar en Compostela a Otelo Saraiva de Carvalho, fun consciente da importancia daqueles acontecementos e, quizais, da mágoa de que durante a ditadura franquista non houbese suficientes oficiais con valor como para artellar algo semellante e, aventuras como a UMD quedaran só niso. O ideal e o desexábel é que ao ditador o derrumbe o pobo, mais se hai axuda dos fusís, sempre é máis doado. Iso si, sempre cun cravo dentro de cada canón.

Actualización: non vai ser todo Revolução... hai algo máis que nos une aos vizinhos do sul. Pimba!--> .

chuzame

Nunha incursión por terras luguesas -ultimamente abundan por motivos diversos (léanse entradas anteriores...)- estaba facendo algo tan propio do lugar coma ler El Progreso nun bar cando atopei un artigo, metade literatura, metade opinión, que reflicte en gran medida o meu parecer sobre o complexo sanitario que poden ver sobre estas liñas (daba saída así, de paso, ao meu afán dos últimos tempos de ler todo texto que leve palabras coma "Sergas" ou "hospital"). Se cadra porque tiven que pasar por experiencias pouco agradábeis nese lugar que me alteraron a percepción, quizais por preconceptos... o certo é que o Hospital Xeral de Lugo, alias "A Residencia", é, para min, o máis semellante a un deses hospitais soviéticos das películas, nos que non che estrañaría nada que no cuarto do lado estiven utilizando unha serra de carpinteiro como material cirúrxico e un garabullo nos dentes coma único anestésico. É posíbel que non sexa cousa dos profesionais, nin do equipamento... ou si, vaia vostede saber... o certo é que a descrición que Miguel Olarte asina baixo o título de "El chico de la 208" é tan retranqueira coma realista e demoledora. Déixolles aquí un petisco:

(...) Las tripas del Xeral rugen como las mías, pero no de hambre, sino de olvido. Allí donde miras hay herrumbre, desconchados y abandono, como si se tratara de un enorme enfermo desahuciado que, consciente de su estado terminal, no aspira a más tratamiento que el paliativo, y éste apenas le alcanza para sustentar la dignidad mientras el cuerpo se va cayendo a trozos. Los marcos, las puertas, las paredes ya no se molestan en ocultar las heridas abiertas por el descuidado ir y venir de las pesadas camas; las sillas, parientes cercanas de la Vieja Sparky texana, sólo siguen siendo legales en este país porque carecen de toma de corriente; localizar un soporte móvil para el gotero que aún ruede en lugar de arrastrarse es un imposible.(...)

"El Chico de la 208", Miguel Olarte en El Progreso do 6 de abril do 2008

chuzame

Non podo resistir a tentación de compartir con vostedes un encontro lingüístico na (polo menos) terceira fase que me inquieta dende hai vintecatro horas. Como observarán sobre estas liñas, o asunto inscríbese nun contexto no que un servidor, en galego ILG e de forma moi correcta, pon en coñecemento da empresa en cuestión que lle causa certo malestar que unha tarxeta duns poucos centímetros tarde máis dun mes en facer o percorrido Lugo - Santiago de Compostela... Como poden ver, a responsábel de atención ao cliente, devolucións, incidencias e mareos ao usuario, fai un exercicio lingüístico, cando menos, inquietante. Galego normativo? Reintegrado? Español reintegrado?

Nota: teñan en conta que a web en cuestión é trilingüe español-inglés-portugués. Mi no entender...

chuzame

Era noite pecha cando as nubes comezaron a chorar. E as rúas están inmensamente molladas, máis que nunca na vida.

chuzame

Recollo a luva guindada por O demo e dispóñome a cumprir co meme (permítanme a cursiva dada a entidade bizarra do palabro) dos agasallos. Logo de facer memoria -son de bastante bo conformar no que a obsequios se refire-, coido que estes son os que non deben faltar na listaxe. Os agasallos máis terríbeis da miña vida son, que eu lembre, os seguintes:

• Equipación completa do Real Madrid, anos 80 style: sen dúbida, merece encabezar a clasificación. Os 80 foron, como todos sabemos, uns anos moi duros no que a estética se refire, e isto notábase mesmo na roupa deportiva. Se ao look oitentero lle engadimos que a equipación en cuestión era, nin máis nin menos, ca do Real Madrid (la Quinta del Buitre, para máis detalles) xa temos o lote completo. Regalo terríbel, ou a tentativa desesperada dun pai de mudar os criterios futboleiros dun tenro infante, aproveitando como pretexto o seu aniversario -creo-.

• Xogos de mesa diversos: Pola súa crueldade. Pepe Brazolargo, Tozudo, Adivina quién es (que era o Quién es quién de toda a vida, pero del palo), La sopa loca, Alfred J. Cuack (o xogo)... son só algúns exemplos da perversión feita agasallo. Que sentido gastar cartos nun xogo de mesa, se o seu destinatario é un fillo único? Ningún! Os culpábeis neste caso son diversos, na súa maioría parentes de todo grao e condición.

E non se me vén á cabeza ningún máis... se cadra porque os que me regalan me coñecen ben, ou porque eu son de bo dente, ou polas dúas cousas. Dito isto, correspóndeme a min guindar a luva. E vaille a Abril e Revolução, coma representante da Galiza costeira, Dor na Retina, representando á emigración próxima, En Compostela, coma residente case-ausente e Zero Vacas, que non vai ser todo endogamia.

chuzame