'País' Category

O boneco deste verán!

Xuño 30th, 2008 Xuño 30th, 2008
Posted in Momentos freaks, País
6 Comments »

A idea naceu dunha conversa con algunha que outra mente perversa, baixo a inspiración dunha obra audiovisual que retrata estes tempos polos que transita o País. Quen asina tenta dar, vía Photoshop, a esa inquedanza… señora, velaquí o regalo deste verán, ideal para vicepresidir as viaxes dende un lugar privilexiado do seu utilitario (póñalle música, verá o que fai…).

A utilidade deste oficio

Xuño 26th, 2008 Xuño 26th, 2008
Posted in Medios, País, Xornalistiña
2 Comments »

Hai dous días, unha intervención parlamentaria do nacionalista Carlos Aymerich deu pé a que tres medios, as radios e un dixital, sacasen á luz a existencia dunha páxina web do Instituto Galego de Promoción Económica na que,  baixo o nome Invest in Galicia, se instaba aos inversores estranxeiros a achegárense ao noso País e montar unha empresiña. Os argumentos? Tales coma que “la Comunidad Autónoma estrá entre las regiones con un menor coste laboral, aproximadamente el 86% de la media nacional”, que o noso entorno laboral presenta unha “escasa conflitividade” ou mesmo que a man de obra galega ten unha “excelente predisposición ao traballo“. O argumentario reforzábase con táboas e gráficos que deixaban claro que, por exemplo, unha hora de traballo galego podía chegar a custar seis euros menos cá dun vasco Síntese: ben preparados, baratos e parvos. Por se non fose suficientemente grave que o a Xunta nos vendese no mundo coma unha reserva de man de obra barata, isto adquiría especial gravidade se temos en conta que o PSdeG puña, hai catro anos (e con razón) a baixar dun burro ao entón responsábel da Consellaría de Economía, José Antonio Orza, por facer… o que? exactamente o mesmo, através de anuncios na prensa e televisión suecas.

Pois ben, hoxe, apenas cuarenta e oito horas despois, o Presidente da Xunta confirmaba que dera a orde de eliminar semellante insulto (a páxina principal xa non funciona, o resto, de momento si). Non concordaba, disque, coa liña política do Goberno e non era “obviamente”, en absoluto “brillante”. Uns prenderon a mecha, outros seguiron o rastro da pólvora e outros empregaron toda a súa (gran) capacidade de ser altofalante para demostrar que, unha vez máis, este oficio é, e debe ser, instrumento crítico e útil para a sociedade. Malia todo. Parabéns.

Uns polos outros…

Xuño 17th, 2008 Xuño 17th, 2008
Posted in País
2 Comments »

Debateuse todo o debatíbel e máis alá sobre o tema. Creouse un relatorio parlamentario que fracasou primeiro e se encarrilou despois. Agora, semella ser cuestión de tempo. O caso é que todo parece indicar que, case catro anos despois, chegarán as eleccións autonómicas e o voto emigrante seguirá coma sempre estivo: contaminado, fraudulento, manipulado, mercado. E é que, aínda que se axusten os prazos ao máximo, non dará tempo a que o Congreso tramite a Proposición de Lei que, se cadra, podería saír do Parlamento de Galiza en apenas un mes co consenso dos tres grupos. Pero tanto ten.

Volverán votar os mortos, os vivos poderán votar dúas veces ou a súa vontade política cambiarase por unha paparota, por unha limosna… ou, simplemente, cambiarase. Quizais, despois da xornada electoral, hai quen se lamenta ou se felicita pola non-reforma… aínda que a mellor reforma, neste caso, para quen asina sería aquela que conducise ao conxunto baleiro, ao non voto, a rematar co sen sentido de que o venezolano, o marroquí ou o francés que vive en Galiza non poida decidir quen o vai gobernar, pero si o poida facer alguén que nunca pisou este país e que, probabelmente, só se lembra del cando o líder de turno vai prometer isto ou o outro.

E, como conclusión, unha nota ao pé:

Reforma da Lei Electoral que garantirá a paridade de xénero nas listas electorais, a mellor adecuación entre electores e deputados, así como as garantías de emisión de voto polos electores emigrantes.

Lembran? Forma parte dunha peza literaria, por fantasiosa, que, polo que parece, poucos lembran xa.

Encontros na terceira lingua

Xuño 8th, 2008 Xuño 8th, 2008
Posted in Cousas da casa, País
6 Comments »

Camiñaba eu pola Rúa Ourense, en Lugo, tamén coñecida popularmente como Callorense, cando atopei un home que fedellaba nos baixos do seu coche. No interior do vehículo, unha muller remexía papeis, aparentemente dunha aseguradora. Ao chegar á súa altura, prodúcese o seguinte diálogo:

Home mecánico: Chaval, oístes, ¿cómo se llama esta calle?

Eu: Rúa Ourense.

Home mecánico: (á muller) apunta ahí, calle Rúaourense.

Sigo camiñando, máis convencido, se cabe, de que o castrapo ou bilingüeharmónico é un ente con vida de seu. E o día que se enfade, vainos comer a todos, avisado quedas.

Era cuestión de tempo

Xuño 5th, 2008 Xuño 5th, 2008
Posted in País
2 Comments »

Agora si. No seu momento xa glosamos neste mesmo espazo as bondades dun posíbel satélite galego. Ao final non será Xabarín, senón Dieste, e nacerá ao abeiro da Universidade de Vigo e mais da Axencia Espacial Europea co patrocinio de Retegal. Tamén será bastante máis pequeniño do que daquela maxinaban os señores da Fundación. En todo caso, que a pandeirada sideral sexa para ben, que isto parece que ten algo máis de xeito que aquilo.

Actualización: finalmente será XatCobeo! Sempre se pode ir un pouco máis alá…

“En mi calle no, que molestan”

Maio 23rd, 2008 Maio 23rd, 2008
Posted in Divagacións, País, Rachí
Comentarios desactivados en “En mi calle no, que molestan”

Como bo lugués emigrado, teño o costume/vicio de botarlle un ollo a El Progreso practicamente a diario. Ao facelo na súa web, leo o xornal cun día de atraso e hoxe atopei o titular que poden ler sobre estas liñas. Resulta que os veciños das rúas que colindan co Parque Rosalía de Castro, ou o que é o mesmo, co recinto feiral do San Froilán, están dispostos a chegar aos tribunais para que as barracas marchen para outro punto da cidade, lonxe do centro. Tradución: un grupo de xente de-Lugo-de-toda-la-vida está disposta a matar as festas da cidade porque non son quen de aturar algo menos de dez días de ruído nocturno e de non poder chegar co coche á porta da casa. Agardemos que o Concello de Lugo teña a valentía suficiente como facer ouvidos xordos á reivindicación en cuestión -xa ten feito o propio cou outras bastante máis xustas na mesma zona, por outra banda- e non lles dea máis valor por-ser-ellos-quien-son. Máis información no exemplar de El Progreso do 22 de maio.

Apuntamentos no Día das Letras

Maio 18th, 2008 Maio 18th, 2008
Posted in Divagacións, Momentos freaks, País
3 Comments »

Ademais de todo o de sempre, do poeta do Día, de na Galiza en galego e do moi honroso resultado da manifestación convocada pol’A Mesa, hai certas frases, diálogos ou situacións das últimas horas que merecen ser escritas por alguén, co obxectivo de que perduren alén da miña -hoxe- precaria memoria, por mor da escaseza de horas durmidas. A saber:

-Un libro de Marta nunha carpa instalada na Praza do Toural para vender libros galegos.

A toalha de mesa, por riba d’A Mesa.

Aquí estamos, ao pé do Callón.

-Un paraugas de PG, que non do PG, na man dunha conselleira (favorita) manifestante.

Que queiran, que non, Mourente a Eurovisión.

E, por último, o seguinte diálogo escoitado a pé de rúa

Señora 1 (saíndo do portal): Ola, (nome).

Señora 2 (pasando pola rúa): Que, como vai ese home?

Señora 1: igual, segue mal, segue mal.

Señora 2 (con ton case de reproche): ti tamén, que mala sorte tuveches (sic) na vida, cando non é o marido, é o xenro, é que tu tamén… (inaudíbel).

Foto: Vieiros

No 17-M

Maio 17th, 2008 Maio 17th, 2008
Posted in País
Comentarios desactivados en No 17-M

Para que o de hoxe sexa algo maís ca o Día dos Poetas Mortos.

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada rente ó mar, ise camiño…

Mouchos, curuxas, sapos e bruxas

Maio 10th, 2008 Maio 10th, 2008
Posted in País
3 Comments »

Pode haber moitas alternativas para tentar que os máis novos, no canto de marchar de botellón ou ir de bares as noites da fin de semana, teñan espazos de lecer alternativo (non serei eu quen faga aquí un alegato contra os bares, pero iso é outro conto). O Concello de Lugo promove, dende hai anos, un destes programas de actividades, denominado Elixe a túa noite, e no que se inclúen opcións diversas, dende baile ata informática, pasando por deportes ou cinema. Hai un tempo, dentro de Elixe a túa noite impartiuse un obradoiro para aprender a ligar… que os mozos a e as mozas adquiran habilidades sociais, etcétera. Ata aquí, todo en orde.

Se cadra, a Concellaría competente na materia recibiu queixas dos participantes no mencionado obradoiro de ligue… cabe a posibilidade de que non lles dese resultados e sigan ghanosos, que dirían pola banda do Morrazo. Así as cousas, e nunha arroutada de atención ao cidadán, dende o consistorio das Murallas decidiuse atallar o problema de raíz do xeito que se explica a continuación: contrátase á célebre vidente de TeleLugo, Carmen de Foz (autora de grandes momentos televisivos coma “-Tu marido padece del corazón -Mi marido está muerto“) para que imparta, nada máis e nada menos, que un cursiño baixo o título Interpretación de soños e filtros de amor. Que non te queren? Pois nada, unha pata de sapo por aquí, un ollo de lesma por alá, mexo de morcego por acolá… e toliño ou toliña polos teus osos. E todo isto, por xentileza das arcas dunha Administración pública. Cousas veredes.

Pradolongo: seguramente, unha película necesaria

Abril 28th, 2008 Abril 28th, 2008
Posted in País
4 Comments »

Esta tarde puiden ver, no Teatro Principal de Compostela, o filme Pradolongo (como é sabido, non foi posíbel vela nunha sala comercial, os empresarios saberán por que). Non farei unha crítica exhaustiva -entre outras cousas, porque a miña falta de coñecementos do asunto o impide- pero si vou deixar por aquí as ideas que me pasaron pola cabeza ao saír do Teatro. Probabelmente Pradolongo non sexa unha película épica que narre as nosas fazañas nacionais, os tres rapaces protagonistas (interpretados por Rubén Riós, Tamara Canosa e Roberto Porto) non resisten no Monte Medulio nin fan unha chamada a salvarmos a Patria.

A cinta arranca no comezo do verán, xusto despois da selectividade (si, Ese Verán), tres amigos, dous rapaces e unha rapaza, a eles gústalles ela, saen por aí, que se me miras, que se un é superficial, que se o outro é sensíbel, que se nos liamos, que se non… Ademais, un deles ten un pai que é dono dunha louseira desas que, cando rematen de expremer os nosos montes, van deixar nas zonas afectadas só iso, un monte estragado, un entorno natural desfeito e algún carto no peto duns poucos. O pai do outro rapaz ten unha explotación agraria, e un monte que garda lousa da mellor nos seus adentros… Xa se poden facer unha idea da trama. Todo isto desenvólvese nun ambiente… quizais demasiado ideal, con rapaces de 18 anos que van -todos- a bares nos que se bebe licor café e se escoita Lamatumbá, que o pasan estupendamente en festas da súa aldea non con orquestras, senón con grupos folkies, e onde mesmo as pijas da cidade falan galego con acento de Valdeorras.

A todo o contado hai que engadirlle unhas actuacións máis afortunadas ca outras, mozas e mozos guapas e guapos, líos veraniegos con sobredose de hormonas… en síntese, é unha película que, sen dúbida, é un dos elementos que fan un pouco máis normal a cultura galega. Necesitamos películas lixeiriñas -aínda que, como neste caso, teñan de fondo un problema moi importante-, de mozos que se gustan, se lían e se deixan… mesmo filmes deses de-despois-de-comer. Veñan moitos máis.