'Rachí' Category

Revolvendo Roma con Santiago (e viceversa)

Febreiro 23rd, 2007 Febreiro 23rd, 2007
Posted in Divagacións, Rachí
56 Comments »

roma-066.jpg

Hai hoxe unha semana volvía, cos pés completamente mallados, de pasear pola Praza de San Pedro, a Praza Navona, a Praza de Paco -digo… despaña, coño-, a magnífica Fontana di Trevirimos, moitísimo, pateamos aínda máis… e comemos pasta e xelados (recomendo especialmente os que saben a Ferrero Rocher, no Trastévere). Foron varios os que me preguntaron “que foi o que máis che gustou?“. Pois non sabería dicirlles… a pedra non é como a nosa, todo hai que dicirlo, pero teño que confesar que volvín encantado de estar pisando historia durante catro días, coñecendo e tamén facendo as máis escarallantes paranoias a moitos quilómetros da casa. Non sabe vostede, señora, o ben que lle senta a un botar un pé na Piaza del Popologravar unha crónica ao máis puro estilo das edicións máis rancias d’A Revista… e rir moito. Bueno, rapaces, hai que pensar na próxima non? Non hai queixa ningunha da compañía no viaxe, todo hai que dicilo, sen vós seguro que a cidade non me sabería nin a metade de ben.

Nos últimos tempos…

Novembro 9th, 2006 Novembro 9th, 2006
Posted in Divagacións, Rachí, Xornalistiña
16 Comments »

Nos últimos tempos non contactei demasiado cos que siguen lendo estas liñas, e non é que haxa moitas liñas novas. Chámanlle estrés, falta de tempo… supoño que esas son algunhas das razóns polas que (oh, cielos!), descubrín esta semana que vou ter que ser algo máis sanote por prescición facultativa. Non sei se botarlle a culpa ao Goberno, que malo será que algo non teña que ver na (só un pouco) excesiva presión coa que o sangue circula polos meus carreiros internos.

Así e todo, estes días non foron só de tensión (non seus diversos sentidos) e estrés. Tamén tiven tempo para outras cousas. Como rematar na Quintana as sete da mañá, rindo atopar caras novas (pero coñecidas) que se agradece ver neses actos rituais que lles chaman roldas de prensa… Tiven tempo ademais para escribir (por certo, grazas!) sobre blogueiras… e a botar de menos ter máis minutos, máis horas para estar con quen me merece máis atención… tentareino. Iso si, a miña vertente sanota xa está empezando a causar riso e cachondeíto no meu entorno máis próximo… é que iso de verme cear herba non é moi meu. Ai, a saúde…

Túnez

Outubro 9th, 2006 Outubro 9th, 2006
Posted in Rachí
5 Comments »

Túnez.jpg

Aquí estamos. Non pense vostede, señora, que morrín nos últimos días. Só estiven a dous mil e pico quilómetros, diso que lle chaman Paso de Ecuador e non sei por que, porque o Ecuador xa vai boa que o pasamos. En fin, que quedei con moitas cousas desta semana… o paseo en dromedario (todo un espectáculo), a inmensidade do deserto, marabillas naturais coma os oasis, edificios preciosos… tamén con cousas que petan nos miolos do occidentaliño común. E é que por tras dos enormes (-ísimos) complexos hoteleiros hai rúas que non viron nunca unha vasoira, porque nelas vive xente que vive do que pode e nenos que che piden bolígrafos ou lapis pola rúa. Diso tamén hai, e ese é un dos países privilexiados do continente, o de abaixo é moito peor.
Malia todo (algún que outro guía imbécil, o cansanzo dos madrugóns, etc.) o balance é satisfactorio, si señora. Rin moito, moitísimo… nos zocos, releando a-lo-loco, nos hoteis, co inglés-francés-árabe macarrónico que practicamos, con Mohamed (o guía simpático) e o seus xeito de falar… ademais da boa noticia recibida no medio da semana… Ai, pois xa quedou alá ese cachiño de África no que algún vendedor xa sabe que Galiza is not Pantoja.

Outra máis, ou dúas

Setembro 9th, 2006 Setembro 9th, 2006
Posted in Divagacións, Rachí
70 Comments »

-Oes, que eu unha vez gañei un concurso de poesía amorosa

-Ah si (risa perversa) e que lle fixeches o poema, ao viño ou ao licor café?

Frases coma esta, perpetradas na noite coa suficiente lucidez por parte de artistas nocturnos, fan que un día estresado, preocupado, de baixón e de mala hostia xeral se convirta en algo bastante mellor. Marcho á rúa, a ver se alguén me solta outra destas, que me volve facer falta, creo.

Moito Lugo!

Setembro 6th, 2006 Setembro 6th, 2006
Posted in País, Rachí
11 Comments »

Mira que eu non son excesivamente desaforado para o tema futboleiro… pero xa van dúas entradas neste blogue sobre o tema. Hoxe… Copa Xunta, CD Lugo 2 – Dépor 0. E 3000 persoas no campo. Noraboa, rapaces! (E a vós tamén) Mágoa que as cousas laborais non permitisen poder saír voando de aquí para chegar… pero tampouco era plan de matarse, xa o darei todo cando lle gañemos ao Madrí ou así hehe.

Día da Patria, doutro xeito

Xullo 26th, 2006 Xullo 26th, 2006
Posted in Divagacións, Rachí
3 Comments »

Non tiven tempo nin para desexarlle a vostede, que pasa por aquí, un feliz Día da Patria. Pois iso. Foi este un 25 de Xullo moi raro… se cadra porque foi o primeiro no que as cousas laborais se impuxeron. O primeiro no que un houbo de se moderar para que o micro lle puidese roubar palabras ao día seguinte… o primeiro no que un pasou pola Alameda e seguiu porque esa non era a súa parada. Vin o Día dende outras perspectivas… escoitei o son dos lugares onde me gustaría estar e fun a sitios onde nunca pensei que estaría… élle o que hai, señora.
Mais non todo foron nostalxias, desazón e renxer de dentes, oiga… tamén houbo risos, orquestra, Espido, Kepa, kalimotxo e licor café, xente enorme durmindo no meu chan e chegando cando eu marchaba traballar… que saibades que, grazas a vós, as horas que lle quitei ao sono souberon a gloria.

Nota mental: para outro día quedan as análises políticas.

Noite para ser contada

Xullo 16th, 2006 Xullo 16th, 2006
Posted in Rachí
3 Comments »

Muralla.jpg

Hai noites que semellan feitas para ser contadas. Logo de semanas pasei por Intramuros para ver que se cocía e tamén para que as diversas entidades familiares non esquecesen a miña cara. Pola noite, tocou saída cun bo compañeiro que derivou en noite enormísima, incluíndo encontro coa instancia materna de quen lles fala mentres un servidor portaba na man líquido espirituoso de cor escura.
A medida que a noite avanzaba e o etanol cumpría a súa función, logo de varias cancións e reflexións que arranxarían o país en dous días, tivo lugar a visita a un deses locais nos que poñen pachangueo. E que poñían? o sua-suá (si, o mesmo que canta París de Noia, cousa que nos encargamos de lembrar a berros) e raguetón dese. Para a lembranza queda o seguinte retrouso (música de “Pobre Diabla“):

Pobre Quintanaaa

se dice que te han visto por la calle pactando…

Se cadra, onte á noite tiña máis graza… en fin, a cousa rematou con activismo cultural (autoerixímonos en sucesores patrios das Guerrilla Girls), dado que decidimos que as pegatas que poñen “Publicidade” sen o -e final non merecen seguir nos respectivos buzóns e que un cartaz de “Prohibida la entrada a toda persona ajena a la obra” estaría moito mellor nunha cabina de teléfonos.

 

Case un pecado

Xullo 14th, 2006 Xullo 14th, 2006
Posted in Rachí, Xornalistiña
1 Comment »

Algo na túa vida está cambiando cando á unha e pico da mañá e con 23 graos de temperatura abandonas a toda unha tropa festeira para ir durmir por causas laborais e non etílicas. Non digo máis. Que dolor, señora, que dolor.

A Ortigueira, outra vez

Xullo 10th, 2006 Xullo 10th, 2006
Posted in Rachí
3 Comments »

Ai, que cansanzo. Non, señora, non desaparecín nin fiquei devorado polas ondas (polo menos ata o de agora). Pero é que estes días foron moi intensos do noso Señor, ata o punto de non mirar o correo nin o blog en días e nin lembrarme, mire vostede. Dende o venres pola tarde e ata onte mesmo, quen lles fala estivo en Ortigueira. Sempre me pregunto por que vou, o malo é que sempre o fago cando estou alí. As aglomeracións rematan por aburrirme e rebéntame (moito) que nun festival que lle chaman do Mundo Celta cada vez haxa máis bakaladeros (e derivados) deses, carpas tecno e xente que substitúe o licor-café e derivados por merda química. Malia todo, hai que dicir que ese sitio segue tendo un non-sei-que. Este ano faltoume gozar dalgún concerto máis, pero élles o que ten a vida do bolseiro ou cuase-traballador, hai que ir cando se pode e marchar cando se debe. Vou durmir.

(A foto é de Vieiros)

Evasión moi necesaria

Xullo 1st, 2006 Xullo 1st, 2006
Posted in Rachí
81 Comments »

O Grove 030.jpg

Disque se o bo é breve, é dobremente bo. Non sei se será, pero estes días estiven a experimentar sensacións que veñen confirmando o dito popular en cuestión. E é que despois de moitos anos -toda a vida- con vacacións de, polo menos, dous meses e pico longos, un está a gozar dun período feriado de catro días (hoxe é o terceiro). Os primeiros tres discorreron ao carón do mar, con compaña desas que dan gusto. Moito riso, moito mar, moita area, algún que outro chupiño e pel queimada. Grazas aos cinco por estes días, por axudarme a evadirme e mesmo contribuír á miña distensión muscular a golpe de gargallada.