Un moi bo día

Máis dunha vez teño comezado algunha entrada nesta casa con algo así como "hai días nos que semella que todo sae mal..." "hai días nos que é mellor non erguerse da cama...", etc. Pois hoxe quero compartir con vostede, señora, un día que foi todo o contrario. E é que nas últimas horas, concretamente ao longo da xornada do sábado 19, quen lle fala solucionou, vía paterna, as súas tribulacións automobilísticas -provocadas por un elemento con poucos miolos e moitos cabalos que, pensando que é un xoguete, xoga co seu cochiño (de coche, non de cocho) ata que atopa a alguén de frente.

Logo desa sorpresa ao máis puro estilo película-de-antena-3-de-despois-de-comer (faltaba o laciño no capó), un empregou a tarde en rememorar os últimos catro anos na Factoría. Rimos, lembramos, aplaudimos (moito), sentímonos todos un pouco disfrazados e digamos que quedamos con bo regusto, bo sabor de boca, vaia. Penso que todos tivemos un pouquiño a sensación de que algo remata, aínda que algúns xa levemos con ela un tempiño por outras circunstancias. Algo remata, iso seguro, pero non remata todo, iso nunca.

chuzame

O percheiro

Quen, dos que pasamos ou temos algo que ver con esta casa non despotricamos sobre o que alí se fai?. Un día falarei -outravolta- disto... das horas perdidas, da non-experiencia, da filosofía da "ciencia" cuxo percorrido é igual aos metros dos corredores do propio edificio. Aínda así, non todo vai ser tirarlle pedradas: unha boa mostra dos agasallos que nos fai esa factoría é este video que aquí lles colgo. Os pais da criatura son os técnicos Txapu e Marisa, que disque montaron o video nunha tarde, dentro dun cursiño do Centro Multimedia de Galiza e a cousa quedou ao máis puro estilo Charles Chaplin. A min encantoume!

chuzame

Nos últimos tempos…

Nos últimos tempos non contactei demasiado cos que siguen lendo estas liñas, e non é que haxa moitas liñas novas. Chámanlle estrés, falta de tempo... supoño que esas son algunhas das razóns polas que (oh, cielos!), descubrín esta semana que vou ter que ser algo máis sanote por prescición facultativa. Non sei se botarlle a culpa ao Goberno, que malo será que algo non teña que ver na (só un pouco) excesiva presión coa que o sangue circula polos meus carreiros internos.

Así e todo, estes días non foron só de tensión (non seus diversos sentidos) e estrés. Tamén tiven tempo para outras cousas. Como rematar na Quintana as sete da mañá, rindo atopar caras novas (pero coñecidas) que se agradece ver neses actos rituais que lles chaman roldas de prensa... Tiven tempo ademais para escribir (por certo, grazas!) sobre blogueiras... e a botar de menos ter máis minutos, máis horas para estar con quen me merece máis atención... tentareino. Iso si, a miña vertente sanota xa está empezando a causar riso e cachondeíto no meu entorno máis próximo... é que iso de verme cear herba non é moi meu. Ai, a saúde...

chuzame

O Pedroso negro

Hoxe tiven que subir ao escenario desta foto. Vén sendo o Monte Pedroso, o que se ve ao fondo é Santiago de Compostela. O día era semellante ao da foto, aínda que un pouco máis anubrado. As árbores non estaban, bueno, algunhas si, pero cambiaran de cor. Son negras. E non me vou estender máis en comentarios sobre os que o fixeron.
No Pedroso estaban traballando os voluntarios, sementando... deixa que lembre como o contei... "leguminosas, gramíneas y tréboles", este vén sendo o primeiro paso para repoboar, con sentidiño, con carballos e castiñeiros. Que sexa verdade o que din, que sexa verdade.
Bueno, o tema é que esta mañá pasaba por alí un dos que ten a responsabilidade de reverdecer o monte despois da desfeita, acompañado polo sub-xefe de Compostela (merece especial atención que, mentres eu lle preguntaba por isto e o outro, a el a mirada íaselle cara a Husqvarna, o mesmo non lle cadraba...). Gustoume subir ao monte, malia á impresión da negrura.

Nota mental: a semana que vén, prometo traballar ata que me saia callo cerebral, se é mester. Non podemos perder a oportunidade de ser blogueiros culturetas, señora!.

chuzame

Case un pecado

Algo na túa vida está cambiando cando á unha e pico da mañá e con 23 graos de temperatura abandonas a toda unha tropa festeira para ir durmir por causas laborais e non etílicas. Non digo máis. Que dolor, señora, que dolor.

chuzame

O que cansa traballar, oiga

Moitos pensadores e filósofos deixaron ben claro que o traballo mata através de sentenzas como "traballar eu? traballar é o último, antes morrer!". Pois hai quen, coma quen lles fala, en alarde de imprudencia, fai ouvidos xordos a tan sabias advertencias e se pon a practicar, isto é, traballar para que o día de mañá poidas traballar (máis ou menos). Logo de dous meses e pico longos sentado, ir para arriba, logo para abaixo, preguntar, escribir, corrixir, falar... cansa algo ou moito. Conste que xa caeron algúns mitos, levo máis de 24 horas e aínda non fixen ningunha fotocopia e non levei café ningún. E fixen o que me gusta, agora ben, como cansa. Hoxe vou durmir como un santiño ou un bebé, elixan vostedes.

chuzame

Meta! (voante)

Non hai mal que cen anos dure, seica. Así as cousas, hoxe rematou a terceira carreira de obstáculos do proxecto de xornalista. Os resultados numéricos, aínda están por saber. Os físicos: un par de momentos ansiosos, dureza muscular e un par de tiróns nas costas. Todo moi rico.Comezan agora as longas vacacións de catro días. Logo, ao micro (por certo, un servidor fai un chamamento para saber a que hora ten que empezar a traballar!). Iso será en catro días... hoxe, mañá, pasado... rachí, señora, rachí.

Nota mental: Opá, que peniña me dan... ejem.

chuzame

Probando, probando (e II)

Pois si, probando probando andamos. Hoxe foi unha xornada liberadora, mentalmente falando. Despois de pasar con pouca gloria -pero tamén con pouca pena- grazas ao Divino e ao humano- pol'O Exame, entérome de que si, de que quen lles fala pasará o verán falando, ou tentando falar, polo micro, xa que a proba de onte deu bo resultado. Dúas noticias e, despois: "ahora háblanos de lo que quieras, en gallego o en castellano". Desbarre sobre a fase do ascenso do CD Lugo. E vai e gústalles. (Primeiro inconveniente, alguén xa me falou de que se entra a unhas horas totalmente indecentes, xa me vexo reenganchando).

Nota mental: parabéns (hostia!) a quen foi probar e tamén pasou.

chuzame

Probando, probando

A medida que vas queimando etapas na factoría de xornalistas vas vivindo en carne propia esas experiencias cuase-míticas que escoitaches cen mil veces polos corredores. Unha delas é todo o proceso ou feira previa á realización de prácticas profesionais. Un, que é un vicioso, xa leva dúas probas de acceso e ten pensado, polo menos, presentarse a outra máis.
Ata o de agora, xa hai certas cousas que me trastornaron, como a cara de Fernando Alonso (esa que é en plan... por que hai quen compite comigo se eu son claramente máis guapo?) que se lle pon a algúns/has ao ver que hai máis xente que quere o mesmo posto que el/ela, ou as disfuncións propias mentais de quen ten o cerebro colapsado por materia de exame á que non lle dá atopado o xeito e á vez quere estar presentábel para unha probiña destas.
En fin... ata o momento, e no tema dos medios que acuden á feira á procura de gando xornalistiña, hai detalliños a destacar. Algúns andan apagados ou fóra de cobertura (non se sabe o que queren, cando o queren ou se o queren), outros traen enormes despregamentos de medios... e hai quen che fai preguntas como a seguinte, que che fan dubidar de todo. Tería trampa?

-Te manejas bien en gallego?

-Si, claro (cara de ¿?, logo de levarlle sobre cinco minutos falándolle en galego.

Nos vindeiros días contareilles se quen lles fala conseguiu o seu primeiro obxectivo, aquel que pasa por falar por un micro todo o verán, ou ben tirou por outros lares.

chuzame

Gayoso, estiveches enorme

Hai certas cousas que fan que che caian algúns prexuízos. Vale que, dados certos toques frikis de quen lles fala, a ilusión que me facía montar un programiña de tele tendo coma entrevistado estelar a este señor de aquí enriba, era bastante elevada. Vale tamén que o Gayoso está curtido en mil e unha batallas televisivas aínda que eu siga criticando ao Manolo Escobar e ao Fary na TVG. Pero o que non sabía é que a cambio de nada -bueno, dunha botelliña de Cabreiroá de 0'70€, o Gayoso é quen de vir dende A Coruña, chegar antes de tempo, sentar no plató dun programa imaxinario e entrar no xogo todo o que quixemos e algo máis. O mesmo é agradábel co presentador que che explica como funcionaba o sistema do lanzamento de martelo cando foi campión de España (si, foi), que canta Xirarei ou se presta a que unha suposta fan tola o acose en plan a-lo-loco. Eu, persoalmente, quedei encantado. O programa chamouse O'Chimpín. Mola :).
A todo isto, Gayoso tivo coma compañeira de sofá a Comba Campoy, que aguantou estoicamente o tirón dos colaboradores molestos e mesmo case chega a dar unha macro-exclusiva. Cara a Comba non tiña prexuízos previos, así que non foi tanta sorpresa jeje. Grazas a ela, tamén. E ao enormísimo público.

chuzame