A grande romaría

Non morrín, señora, non morrín. A ver se foi pensar vostede que o bicho me matou. Non -de momento- e agardemos que siga a cousa así. Só que entre micros e respirar un pouquiño non é que me sobre moito tempo para pasar por aquí. En fin, recibo un correo (o primero dalguén que me le e non coñezo, cousa que mellenadeorgulloysatisfacción) no que se me lembra que non falei nada da grannnnde romaría do outono galego, léase San Froilán, e do fío musical que dende o Templo Lugués da Democrácia, léase Concello, se lle puxo. E é que este ano, a miña viaxe alén-Mediterráneo e a miña escasa presenza por Intramuros fixeron que na miña consciencia non fose San Froilán. En fin… que vou dicir. Non me estenderei demasiado. É máis, tentarei reducilo o máis posíbel: o concerto de Lamatumbá (a quen lle lle viría a idea á cabeza, seguro que foi por equivocación) foi anunciado coma un concerto menor, xa non digamos a presenza dos Festicultores pola rúa. O resto, salvo honrosas excepcións (léase Ismael Lô ou Pablo Milanés) redúcese en poucas verbas: Falete y olé.

Nota mental: por que as noticias da web de Lamatumbá, incluída a referida ao San Froilán, ultimamente aparecen en español, sendo a “opción b” o galego?

Comments are closed.