Robinsón de ponte

Pasar parte da ponte na casa -que non na casa, alí será a outra metade-. Decidino, cando case todos marchaban, quedei. O respiro outorgado polo micro permitiume determe en cousas que haberá quen considere nimiedades e que a min -confeso- me fan rir, ou mesmo matar as gañas de non-durmir, mentres agardaba os efectos das herbas, acompañado da versión galega do pobriño de Robinson Crusoe. Lin a súa historia de pequeno e en adaptación infantil, cando aínda non sabía o que era o estrés, as contracturas musculares ou a tensión alta, e decidín retomala agora.

Coitado… cando estaba a punto de ficar durmido, decidín que, para ben ou para mal, eu nunca podería ser coma Robinson, polo menos no que atinxe ás gañas de seguir dálle-que-te-pego logo do primeiro naufraxio… se cadra, si no que atinxe a deixar atrás a casa, aí si que me mola o tema Robinsón. Así as cousas, pasarei a tarde o máis lonxe posíbel das noticias da radio, nadarei por prescrición facultativa e fareille algo de gasto á hostalería compostelá -si, hai máis xente que, por obriga, por devoción ou por ambas cousas, decidiron pasar na Pedra estes días-.

Nota mental: explicación para quen a queira escoitar. Creo que xa a escribín aquí ou alá nalgún momento, pero repítoa: unha ponte grande NON é un acueducto, unha ponte grande é un viaducto. Que xente!!

2 Responses to 'Robinsón de ponte'

  1. sweet loretta Says:

    Non sei se haberá fruta na illa, pero fijo q hai plátanos!!
    sí,desvarío.

  2. O'Xirarei Says:

    Collino á segunda, velocidade media/alta 😛