Sentinme raro…

15 Decembro 2008
Isto vai en Cousas da casa, Xornalistiña
2 Comentarios »

… porque raro é, por mor dunha serie de imprevistos e rebotes que non veñen ao caso, ter que rematar entrevistando en inglés a un Premio Nobel de Física. O ignorante que pode chegar a sentirse un  diante de don Gerardus ‘t Hooft preguntando polos black holes… Sabían que un asteroide ten o nome deste home e que lle escribiu unha constitución onde están prohibidos os apóstrofos?

Nota ao pé: décatáronse de que xogo de palabras tan ben traído?

Aínda vos hai xente

12 Decembro 2008
Isto vai en Cousas da casa, Divagacións
3 Comentarios »

O Cesto

Todos os días atopamos xente. Tomando o café, cruzando a rúa, mercando o xornal ou na mesa do lado mentres pedimos unha caña ao finaldo día. Parte desa xente repítese. Detrás da barra, na caixa do súper, ou no control de seguridade da Xunta. Hoxe quero falar da xente. E en primeira persoa.

Hoxe fun xantar ao sitio onde xantaba case todos os días durante os anos de carreira e ao que, desde aquel tempo, me gusta volver de cando en vez. Xeralmente vou só e a mala hora, preto das catro, cando están a piques de pechar a cociña. Poden pasar meses entre unha visita e a seguinte pero é un sitio que me fai sentir na casa e tamén me fai lembrar os tempos da facultade. Gústame sentar, ler o xornal e elixir entre caldo-sopa-ensalada-o-ensaladilla e o que haxa de segundo, sempre o mesmo segundo o día da semana.

Este mediodía cheguei, preguntei se había alguén esperando, elixín o menú do día e collín a prensa para acompañar. Na tele, Tele5, coma sempre. Ao pagar, a rapaza que sempre semella sorprendida cando lle dis “gracias” ao traerche as consumicións pregúntame “que tal estás?“. A miña cara de “ein?” durou dous segundos, o xusto para que me explicase que hai uns meses xa se dera conta de que me pasaba algo e que, como había tempo que non me vía, maís dunha vez se lembrara de min e tiña gañas de preguntarme como me ía, e de saber se estaba ben. Pensárao varias veces, pero non se atrevera as poucas que me vira, por se me molestaba. Non dubidei en explicarlle que, afortunadamente, xa estou ben, e o sorriso quedoume un tanto descolocado cando me aclarou que é especialmente sensible no tema, porque apenas tiña oito anos cando a súa nai morreu “desa enfermidade”. E que moitísimas gracias por interesarse. Saín cunha sensación estraña, pero moi agradable. Aínda hai xente no mundo, rapaces.

E ao saír, puxen “Hoy puede ser un gran día“, en versión de Serrat e Sabina, a todo volume na radio do coche. Por se a alguén lle quedaba algunha dúbida. Sorrían, por favor.

3,2,1… Imos aló

09 Decembro 2008
Isto vai en País, Xornalistiña
4 Comentarios »

Logo XdG

Despois das correspondentes contraccións, o neno nacerá mañá hoxe, que xa é martes 9, e dará os primeiros pasiños, primeiro arredor dos quioscos, logo aprenderá a xogar coa Rede e, xusto despois, aprenderá a andar para chegar todo o lonxe que poida. Collerémolo da man para saír á rúa. Imos aló.

Feijóo 2.0 de momento, cólgase

30 Novembro 2008
Isto vai en País, Xornalistiña
1 Comentario »

Feijóo.tv

A estas alturas xa non é un segredo que o Partido Popular terá como pilar fundamental da súa campaña electoral en Galiza a imaxe de Alberto Núñez Feijóo, o seu candidato á presidencia da Xunta. Como ben apunta hoxe Jose Precedo en El País, as siglas do PP van perdendo tamaño a medida que o gañan Feijóo e o seu ben deseñado logotipo, Feijó009 -unha cousa é o deseño, outra cousa é o asunto James Bond-. Así as cousas, quen asina non comprende como os estrategas electorais dos conservadores galegos e mais a axencia de publicidade encargada de tentar levar a don Alberto a San Caetano non caeron na conta de que a primeira gran acción de propaganda, paralela ao acto de proclamación de hai sete días en Santiago, pode ser un fracaso ou, o que é peor, pode ser un motivo de mofa, escarnio e maldizer precisamente naquel novo electorado no que queren callar. Fálolle, señora, cabaleiro, do videoblog Feijoo.tv.

Que o aspirante popular tivese un vlog era cuestión de tempo. Xa o presentara Anxo Quintana, é previsible que o PSdeG faga algo semellante e é a moda, o que toca, vaia. Outra cousa é materialización. Ademais de fallar no asunto do marketing viral e de estendelo polas redes sociais en Internet, algo que os autores do sitio de Quintana si souberon e saben facer, o principal problema é, na miña humilde opinión, a propia páxina. Trátase dunha web manifestamente mellorable no que á súa apariencia se refire, cunhas animacións que semellan sacadas dun capítulo de SouthPark e que serían moi modernas hai dez anos e unha estética que podería ter deseñado Emilio Pérez Touriño de cara a facer zozobrar o barco do PP en Internet. Se falamos dos videos, o resultado non é moito mellor. Primeiro, observamos a un Feijóo de cartón-pedra preocupado pola crise  nunha cociña que máis semella un plató, con dous post-its e mais unha factura de atrezzo -non hai ligazón, tampouco o teñen previsto-. Despois, continuamos co presidente do PPdeG asegurando que vai “encher” o solar sen edificar que ten ás costas -eu, dos responsábeis da campaña, non utilizaría como metáfora o urbanismo, no caso do PP-, cunha escenografía propia dun celebrities de Muchachada Nui. Poderiamos concluir, polo tanto que, polo menos en Internet, o equipo de Alberto Núñez Feijóo leva, de momento, un “necesita mellorar”, por non dicir suspenso e que a súa adaptación á web 2.0 e que se lle ve tan incómodo na web 2.0 como na cociña dende a que nos transmite as súas preocupacións pola suba do custo da vida.

Imaxe: Feijoo.tv

20-N

21 Novembro 2008
Isto vai en Cousas da casa, Divagacións, País, Xornalistiña
5 Comentarios »

Hoxe, 20 de novembro, cumpriuse o 73º cabodano do pasamento do ditador Francisco Franco Bahamonde, que morreu na cama. Hoxe, tamén, coñecemos que un esperpéntico grupúsculo radical interpuxo unha denuncia perante a Fiscalía do Tribunal Superior de Xustiza contra un partido político, legal e democrático, como tantos outros. E fíxoo porque disque a súa conduta é “repugnante” na imposición do uso da “lengua regional” e manipula menores através dos seus “grupos auxiliares”.

En tan magna data quero ademais, antes de durmir, compartir con vostede, que le, dúas frases que escoitei onte. A primeira perténcelle a un compañeiro de redacción e, a outra, ao propietario dun establecemento de hostalería da coruñesa Ronda de Outeiro. Aí quedan:

“Un xornalista que chega á casa sobrio e antes das doce da noite, nin é xornalista, nin é nada”

“Yo no soy racista, pero prefiero que estean allá”

Dito queda.

Se Sócrates erguese a cabeza…

13 Novembro 2008
Isto vai en Divagacións, País
2 Comentarios »

“Ao Valedor (…) habería que retiralo da circulación”

Francisco Rodríguez, Os Soprano

“Deixe de empregar as estatísticas como os borrachos utilizan as farolas: para agarrarse a elas e non caerse, que é como as utiliza vostede”

Emilio Pérez Touriño, se hai paro, non bebas

Non me meterei en se lles falta ou sobra razón, de seguro que o sabio lector chega á conclusión. En todo caso, ao longo de todo o día cheguei á conclusión de que ambas as dúas perlas dialécticas non podían quedar tiradas aí fóra, entre as tebras e o renxer de dentes.

Lo que como, lo que bebo, calcio de leche… ahhh!

06 Novembro 2008
Isto vai en Divagacións, Momentos freaks, Xornalistiña
5 Comentarios »

Adriana Ozores

Un dos efectos de escoitar a radio mentres fas o mesmo percorrido á mesma hora durante moitos días é que, sen demasiado esforzo, rematas por familiarizarte e mesmo por saber de memoria as cuñas que, na mesma orde, se emiten nas pausas publicitarias. Unha delas, que a SER adoita emitir antes do boleto das 10, ponme especialmente nervioso e gustaríame compartila con vós, para saber se un é moi repunante (sen -g-) ou se, efectivamente, esta cuña –>Cuña terrible de Leche Pascual protagonizada por Adriana Ozores, as súas reflexións de madurez e os seus ruídos bucais enervan ao máis pacífico. Todo isto, aderezado cunha guitarriña que incita á agresividade matutina Se un día destes hai un altercado entre automobilistas nas entradas da Coruña, quizais a indemnización a teñan que pagar, a pachas, Adriana Ozores e Leche Pascual.

Nota ao pé: desculpade pola calidade do son, a gravación está feita cun teléfono e en movemento no Feiranta-móbil.

Cidadán AP-9

25 Outubro 2008
Isto vai en Cousas da casa, Xornalistiña
6 Comentarios »

Os días comezan pola mañá cedo. Con puntualidade case británica, chego cada día ao atasco matutino, primeiro na entrada da cidade e despois na entrada ao polígono. Hai que ir tan devagar que mesmo son quen de utilizar o volante coma batería improvisada, podo memorizar cuñas radiofónicas absolutamente terríbeis e re-atoparme coas gracietas sobre “o único” na radio. Semella que hai moitos condutores da Coruña e arredores que non aturan que alguén leve boa cara a esas horas, porque me miran mal cando se decatan que, ás veces, monto unha pequena orquestra no coche no “engarrafamento de tránsito” ou cando lle dou voltas ao polígono buscando un sitio para aparcar (hai quen toma a xustiza pola man e se bota ao monte co vehículo…;) ).

E dirán: a que vén este relato de costumes? Pois a que xa había días que tiña a barra desatendida e tamén me apetecía compartir con vostede, señora, cabaleiro, que pasa por aquí, o ledo que ando. Malia ás horas de atasco e de teléfono falando con persoeiros. A criatura Xornalística segue medrando a bo ritmo…

Manteros

11 Outubro 2008
Isto vai en Divagacións, País
Comentarios desactivados en Manteros

Manteiros

As dúas primeiras semanas de outubro son as festas de Lugo. Do 4 ao 12, as rúas do centro da cidade alteran o seu ritmo de vida normal e énchense de barracas, churrarías, tómbolas e, dende hai uns anos, tamén de homes e mulleres de pel morena que tentan quitar uns poucos cartos vendendo cedés piratas, bolsos de Armoni ou Chinnel e suadoiros de Adudas ou Abibas. Son rapaces moi novos, que roldan os vinte anos e non dubidan en viaxar moitos quilómetros, fuxindo da fame, para chegar a este punto do mapa e rabuñar uns euros que, con sorte, lles darán para pagar os bocadillos que coman mentres estean na cidade e mais o billete de autobús para marchar a outra feira.

Todo isto acontece nunhas festas que hai xa tempo que abandonaron o seu carácter de romaría para pasaren a ser a grande e masiva celebración do outono galego, algo que, seguramente con bo criterio, levou a que as autoridades observasen a necesidade dun dispositivo policial acorde coa masa de propios e foráneos que poboan as rúas luguesas durante estes días. Así, as patrullas da mermada policía local refórzanse estes días con eses funcionarios policiais que levan un leonciño no ombro e que teñen a principal función de disuadir o criminal e transmitir sensación de seguridade.

Nestas condicións, quen manda nos policías do leonciño deciden que, para reforzar esa sensación de seguridade, pode ser unha grande idea repetir o espectáculo que xa se estreara hai uns anos na Rúa Real da Coruña, e desenvolver unha redada contra a pirataría. Non contra os que traen aos rapaces dos que antes falabamos e lles chuchan ata o sangue. Non contra os que importan as falsificacións, Tampouco contra quen as almacenan. Só porra contra manta de cedés, paseantes lucenses de-toda-la-vida que, por primeira vez, se decatan que o lado da sensatez, polo menos neste caso, non é o do uniforme, e non dubidan en protexer ao mantero da desmesura policial. De postre, temos un xornalista retido nun furgón das Fuerzas y Cuerpos. O entremés celebrouse a poucos metros do lugar en que, ao comezo das festas, dúas churrarías arderon ao carón de dous centros educativos. Sensación de seguridade.

Foto: Xesús Ponte, en El Progreso do 9 de outubro.

O debate do estado da cuestión

10 Outubro 2008
Isto vai en País, Xornalistiña
1 Comentario »

Debate

Por primeira vez en tres anos vivín un acontecemento político neste santo país dende a distancia do ouvinte, o lector ou o espectador. O Debate, de estado da autonomía, de política xeral, de estado da nación… chegou á miña casa como á de todo o mundo, pola radio, pola tele, por Internet e, ao día seguinte, polo xornal. A primeira xornada, mentres o presidente desgranaba durante dúas horas infraestruturas, dous mil doces e subvencións ás empresas que contraten indefinidamente a persoas que leven máis doce meses no paro, eu aproveitei para facer a cama, pór un pouco de orde no meu cuarto e ir ao súper. Pola tarde, merquei unha camisa con Anxo Quintana lembrándolles ás bancadas populares que xa abonda de dicir que o castelán está en perigo de morte, e elixín unha chaqueta negra en Zara mentras Alberto Núñez Feijoo subía á tribuna cunha caste de discurso de investidura adiantado.

Soubemos con este debate que os socios do bipartito veñen de escenificar a unidade do Goberno. Por primeira vez no que vai de lexislatura -deixando de lado aqueles días do verán de 2005-, dende as bancadas nacionalistas se aplaudiu en masa o discurso de Emilio Pérez Touriño e, dende as do PSdeG, fíxose o propio coa intervención de Anxo Quintana. Non podo evitar preguntarme que nos trouxo de bo, ou de novo, o acontecemento, aparte de todo o ritual que supón, dunha lembranza máis de que as eleccións están aí, á volta, e do momento histórico da semana, co Partido Popular aprobando (sí-pero-no) unha proposta de resolución que condea a ditadura de Franco. Non os botan de menos, parlamentariamente falando, aínda que só sexa un chisquiño?

Nota ao pé: todo o que na entrada anterior diciamos con toda caste de cautelas, agora podemos dicir que xa é seguro. E aviso: estase a cocer algo moi grande… xa me verán a cara de ilusión.